پیش تو رو سیاهم تو بگذراز گناهم ندامت و تو دیدی تو عالم نگاهم تو خواستی من نخواستم با هم باشند دلامون نشستی من نشستم به پای لحظه هامون تو بودی من نبودم دیوونه مثل مجنون تو موندی من نموندم به پای عهد و پیمون نمی شه باور من کنار من نشستی کسی که می پرستم تو بودی و تو هستی نمیشه باور من هنوزبه پام نشستی چشاتو رو بدیهام تو عاشقونه بستی نمیشه باور من که با تو من چه کردم کی داشت خبر که یکروز پیش تو برمی گردم

من از دنیا نمیترسم اگه دنیا تهش درده اگه این چرخ وا مونده به کام من نمیگرده من از دنیا نمیترسم اگرچه زیرو رو داره اگرچه صورت بختم یه عمره سر به تو داره به فکر من نباش ای عشق که این دورانو رد کردم من این زخمای کاری رو یه فیلم مستند کردم نگاهم کن نگاهم کن ببین این اخرین صحنست همون مرگی که میگفتم نگاهم کن همین صحنست شکارم کن تو میتونی زمانو مختصر تر کن من از مردن نمیترسم یه بار این حرفو باور کن شبه تنهاییو درده شبه دلکندن از روزه هنوزم تلخی حرفات غریب و استخون سوزه من از دنیا نمیترسم که دنیا جای بودن نیست منم با حس تنهایی کسی تو خلوت من نیست من از دنیا نمیتر

تموم عکسامونو دور ریختم ، تورو از خاطراتم پاک کردم به قدری روحمو عذاب دادی که اون عشق شدیدو خاک کردم دیگه اسمی ازت تو زندگیم نیست ، دیگه فکر از اون روزا نمونده نگاه کن تو چشام تا باورت شه ، که دیگه ردی از تو جا نمونده برای بودنت اصرار کردم ، برای داشتنت سرسخت بودم همه غیر از خودت فهمیده بودن که من با تو چقدر خوشبخت بودم چه سودی میبری بی رحم باشی چه سودی میبری از این دو رویی درست از بعد من تازه می فهمی ، با چه روزای سختی روبرویی ♫♫♫ برای بودنت اصرار کردم ، برای داشتنت سرسخت بودم همه غیر از خودت فهمیده بودن که من با تو چقدر خوشبخت بودم چه سودی میبری بی رح

همین خوبه همین خوبه همین خوبه که با اینکه چشاتــــو روی من بستی تو چند تا خاطره با مـــــن هنوزم مشترک هستی همین خوبه که آرومی و حــــــــس میکنی آزادی که دست کم تو عکسامون هنوزم پیشم ایستادی واسه من کافیه اینکه تــــــــــو از من خاطره داری بیادشون که میوفتی واسه مـــــن وقت می ذاری

در این پاییز غمگین، حس و حالم را نمی فهمــــــی دروغ چشم های بی خیالم را نمی فهمــــــی کجایی ابر من؟ می سوزم و بر من نمی بارــــی چنان دوری که عمق اشتعالم را نمی فهمـــــی چنان با تیرگی در گوشه ی مرداب خو کردـــــی که دیگر غربت اشک زلالم را نمی فهمــــــی من از هر لحظه ات یک روز بی اندوه میسازم تو اما وسعت اندوه سالم را نمی فهمـــــی دلت آن سوی آبی ها شروعی تازه می خواهـــــد در این سوی سیاهی ها زوالم را نمی فهمـــــی من از کالی رسیدم، له شدم، ناچیده پوسیدمــــ چه فرقی می کند وقتی کمالم را نمی فهمـــــی؟ نگاه مهربانت را کجای کوچه گم کردی؟ جوابت پیشک